Nieuws

Foto: Thim van der Laan op 30 januari 1966 in stadion Galgenwaard bij de wedstrijd tussen de voetbalclubs DOS en DWS, uitslag 2-3. (Nationaal Archief, Eric Koch - Anefo)

'Van der Laan Go Home' staat er op een spandoek dat op de wielerbaan van stadion Galgenwaard ligt. Het is september 1968 en de manager Thim van der Laan krijgt de schuld van de slechte resultaten want de voetbalclub DOS bakt er niet veel van. Het rommelt ook in de organisatie waar bestuurders zagen aan de stoelpoten van de manager.

In 1965 wordt Van der Laan, die tussen 1958 en 1961 een succesvolle trainer was van Elinkwijk in Zuilen, gevraagd manager te worden van DOS. De Kanaries moeten beter gaan presteren en er moeten meer toeschouwers naar het stadion Galgenwaard aan het Herculesplein komen, eist het bestuur van de betaald voetbalstichting DOS. Het moet ook zakelijker en Van der Laan wordt aangesteld als manager en krijgt de algehele leiding, voor de veldtraining werkt hij samen met oud-speler Louis van den Bogert.

Voor Van der Laan, die naast het voetbal als fysiotherapeut een eigen praktijk heeft, komt een droom uit. Hij heeft al jarenlang ideeën over hoe het voetbal zowel op als naast het veld eruit hoort te zien. Jammer is wel dat DOS over weinig financiën beschikt, zelfs in de schulden zit. Geld is er dus niet voor aankopen maar de innovatieve manager plaatst een advertentie in de lokale- en regionale kranten met de oproep aan ambitieuze amateurvoetballers zich te melden.

Maar liefst 400 voetballers reageren en Van der Laan kiest er 25 uit die hij laat spelen in de drie elftallen die de stichting DOS telt. Een groot aantal van hen zou nog jarenlang de basis vormen. Een van de voetballers die wordt gescout door Van der Laan is Nico Hardeman uit Langbroek. Hij wil de speler graag aan de club binden en Nico wil ook wel, mits Van der Laan zijn broer Chris, een mindere voetballer, er ook bij neemt. Van der Laan zwicht en contracteert beide.

Met het voorzichtige aankoopbeleid van Van der Laan lukt het DOS om uit de schulden te komen en aan het eind van het seizoen 1965-1966 is er zelfs een kleine winst gemaakt. De club die zo vaak van de aardbodem leek te verdwijnen is gered, zowel financieel als sportief. Een geweldige manager, zou je zeggen. De aankoop van de broers Hardeman betaalt zich ook uit want in mei 1968 moet DOS een beslissende degradatiewedstrijd spelen tegen Fortuna ’54 en Nico Hardeman scoort twee keer (einduitslag 4-3) en DOS blijft in de eredivisie.

Een goede manager, daar is het bestuur van de stichting DOS het best mee eens, maar Van der Laan wil dat enkele van hen plaats gaan maken voor DOS-nieuwe stijl. En dat is minder, vinden de bestuurders die gewend zijn aan hun vaste plekje op de tribune. Eind 1966 vallen daar al woorden over tijdens een wedstrijd tussen NAC en DOS. Dat gaat zo bot dat Van der Laan in de rust van de wedstrijd zijn jas pakt en naar huis gaat.

Foto: DOS-trainer Thim van der Laan krijgt een handdruk van DOS-voorzitter G.W. Kernkamp bij de nieuwjaarsreceptie van de voetbalclub in januari 1967 waar wordt medegedeeld dat Van der Laan zijn ontslagaanvraag heeft ingetrokken en aanblijft als trainer. (L.H. Hofland/Het Utrechts Archief)

Het wordt weer bijgelegd door voorzitter Kernkamp en Van der Laan blijft trainer, maar van de reorganisatie van een bestuur naar nieuwe stijl komt niets terecht en intern blijft daar onenigheid over. Als de mondige Van der Laan, die ook geen tegenspraak duldt, in 1968 ook nog eens publiekelijk de voetbalbond KNVB aanvalt omdat volgens zijn mening voetbalclubs elkaar soms de punten toespelen, worden de messen geslepen. Niet alleen de stichting DOS, maar ook de Vrienden van DOS laat uitlekken dat Van der Laan zijn langste tijd heeft gehad. Hij wacht dat niet af en als het bestuur tegen zijn zin in een nieuwe veldtrainer wil aanstellen, biedt Van der Laan eind september 1968 zijn ontslag aan. De redder van DOS zou daarna geen enkele voetbalclub meer leiden.